انجمن هیدرولیک ایران نشریه علمی هیدرولیک 2345-4237 21 2 2026 06 22 Spatiotemporal Monitoring of Flood Inundation Using Multi-Source Satellite Data within the Google Earth Engine Environment تحلیل زمانی و مکانی تغییرات سطح آب‌گرفتگی سیلاب با استفاده از داده های ماهواره‌ای و Google Earth Engine 244558 10.30482/jhyd.2026.565495.1756 FA محمد عبافروشان دانشکدۀ مهندسی عمران و معماری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0009-0001-4838-3632 محمد عزیزی‌پور دانشکدۀ مهندسی عمران و معماری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0003-3895-0354 Journal Article 2025 12 10 Floods are among the most destructive natural hazards, and their management is often challenged by the complexity of predicting and monitoring inundation dynamics. In recent years, the increasing availability of satellite imagery has greatly enhanced the ability to analyze flood propagation and assess its spatial and temporal behavior. This study aims to investigate the spatiotemporal characteristics of the 2019 flood along the Dez River by integrating Sentinel-1 Synthetic Aperture Radar (SAR) data, Sentinel-2 multispectral imagery, and the cloud-based Google Earth Engine (GEE) platform. Within this framework, pre- and post-event Sentinel-1 SAR images with VV polarization (Vertical–Vertical) were processed using radar backscatter differencing and optimal threshold selection to identify inundated areas, while the natural river corridor was extracted from Sentinel-2 data using the Normalized Difference Water Index (NDWI) and the unsupervised K-Means classification algorithm. The results show that the flood under investigation reached its peak on 4 April 2019, when the discharge exceeded 3,200 m³/s. The inundated area expanded dramatically from approximately 51.8 km² at the onset of the event (1 April) to more than 422 km² two days after the peak (6 April), representing an increase of more than elevenfold compared to the natural river extent. A distinct temporal lag was observed between the maximum discharge released from the dam and the largest inundation footprint, indicating limited flow conveyance within the main river channel and the inherently delayed process of floodplain water spreading. Furthermore, the prolonged retention of water in low-lying agricultural and marginal lands—even after the discharge had declined—points to weak natural drainage and a high potential for waterlogging across the region. Overall, the findings demonstrate that the combined use of radar and optical satellite data within the GEE environment provides a rapid, reliable, and accurate framework for flood-extent mapping in data-scarce regions. This integrated approach holds significant potential for improving flood risk management, supporting post-flood damage assessment, and contributing to the development of more advanced flood-forecasting and hydrodynamic modeling tools in the future. سیلاب‌ها از مخرب‌ترین پدیده‌های طبیعی محسوب می‌شوند و مدیریت آن‌ها با چالش‌های متعددی روبه‌رو است. در سالهای اخیر، گسترش دسترسی به تصاویر ماهواره‌ای امکان بررسی نحوه پخش سیل را تسهیل کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل تغییرات مکانی–زمانی سیلاب سال ۱۳۹۸ رودخانه دز، از تلفیق داده‌های راداری Sentinel-1، تصاویر چندطیفی Sentinel-2 و به‌کارگیری سامانه پردازش ابری (GEE) Google Earth Engine بهره گرفته است. در این چارچوب، تصاویر SAR قبل و بعد از وقوع سیلاب با قطبش VV (Vertical-Vertical Polarization) با استفاده از تحلیل اختلاف بازتاب راداری و تعیین آستانه مناسب برای شناسایی نواحی آب‌گرفته پردازش شدند و پهنه طبیعی رودخانه نیز با به‌کارگیری شاخص NDWI و الگوریتم طبقه‌بندی بدون نظارت K-Means از تصاویر Sentinel-2 استخراج شد. نتایج نشان داد سیلاب مورد بررسی در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۳۹۸که به اوج خود با دبی بیش از ۳۲۰۰ مترمکعب بر ثانیه رسید و وسعت پهنه سیلابی از ۸/۵۱ کیلومترمربع در ابتدای رویداد (۱2 فروردین) به بیش از ۴۲۲ کیلومترمربع در دو روز بعد از اوج سیلاب (۱7 فروردین) افزایش یافت که بیانگر گسترش بیش از ۱۱ برابری نسبت به حالت طبیعی رودخانه است. یک تأخیر زمانی مشخص میان اوج دبی خروجی سد و بیشترین گسترش آب‌گرفتگی مشاهده شد که نشان‌دهنده محدودیت ظرفیت عبور جریان در کانال اصلی و زمان‌بر بودن فرایند پخش سیلاب در دشت سیلابی است. همچنین، ماندگاری طولانی‌مدت آب در اراضی پست منطقه حتی پس از کاهش دبی، نشان‌دهنده ضعف زهکشی طبیعی و پتانسیل بالای ماندآبی است.